Μνήμες

Ioύνιος 2011

Προς τους απανταχού Έλληνες ομογενείς,

Η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά έχει μια σπουδαίας σημασίας ανακοίνωση να κάνει και σας παρακαλεί να διαβάσετε προσεκτικά το κείμενο πιο κάτω. Πέραν τούτου σας προσκαλεί να συμβάλετε κι εσείς στην προσπάθεια συλλογής αρχειακού υλικού όπου μπορείτε.

Από τον Ιανουάριο 2011 έχουμε δρομολογήσει τις ηλεκτρονικές σελίδες Μνήμες (mnimes.org) ως αναπόσπαστο τμήμα της Δ.Λ.Σ. που συνεχώς ανανεώνονται με νέο υλικό από τα διάφορα μέρη, κοιτίδες του Ελληνισμού σε οποιοδήποτε χώρο του κόσμου, όπου έχουν κατοικήσει και διαπρέψει οι Έλληνες. Μέχρι σήμερα έχουμε συλλέξει σπάνιο και πλούσιο υλικό από την Καππαδοκία αλλά και άλλα διαμερίσματα της Μικράς Ασίας με περισσότερα από 840 κείμενα, 3300 φωτογραφίες ταξινομημένες σε 50 θεματικές κατηγορίες, αρκετά τοπικά τραγούδια, χορούς και ενδυμασίες. Σας καλούμε αρχικά να επισκεφτείτε τις σελίδες αυτές και να απολαύσετε τις σπάνιες φωτογραφίες, αγιογραφίες, τραγούδια κ.ά. υλικό που δεν υπάρχει σε άλλες ιστοσελίδες.

Γαίας ον...

Ευχαριστώ τους λίγους κι εκλεκτούς αυτού του κόσμου που μου δίδαξαν τι σημαίνει ελευθερία, δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, φιλαλληλία. Ευχαριστώ τους κύριους κι εκλεκτούς που μου έδωσαν την ευκαιρία να δω τι σημαίνει πραγματικός άνθρωπος.

Σήμερα, που με δυο λόγια αγανάκτησης στην τσέπη κι ένα θυμό να προεξέχει από το σακάκι σαν ιστίο δεν μπορείς να βγεις στο δρόμο και να φωνάξεις για τα δίκαια του απλού ανθρώπου· όχι σαν μέλος μιας οποιασδήποτε εθνικότητας αλλά σαν αναπόσπαστο μέλος του ανθρώπινου γένους και πολίτης αυτού του πλανήτη.

Τα νιάτα είναι μια φορά…

Το λέει και το τραγούδι. Αυτό που τραγουδούσαμε νεαροί για να δικαιολογήσουμε τα παραστρατήματα των πρώτων μας χρόνων. Εμείς οι γόνοι της γης, όχι οι κλωνοποιημένοι των εξωγήινων. Ακούσατε ποτέ τη λέξη ‘‘Ελοχίμ’’;

Ελοχίμ. Να και μια νέα λέξη για κείνους που αναρωτιόταν ποιος τέλος πάντων είναι ο δημιουργός της ανθρωπότητας. Όχι δεν είναι σιρόπι για το βήχα, ούτε κάποιο χωριό σε απόμακρη χώρα. Είναι οι δημιουργοί οι δικοί σου και οι δικοί μου. Τουλάχιστον έτσι πιστεύουν κάποιοι...

Φοβάμαι να επιστρέψω

Σήμερα κατά λάθος μπήκα πάλι σ' αυτό το μπλογκάκι μου. Διάβασα αυτές τις μισοσκουριασμένες ιδέες μου, άρπαξα τα λόγια των φίλων μου κι άνοιξα την καρδιά μου για να συνεχίσω.

Δεν υπάρχει συνέχεια δίχως την συμπαράσταση των φίλων, σκέφτηκα. Δεν περιμένω κανείς να μου απαντήσει ξανά αφού έχω από το 2009 να μπω σθεναρά σ' αυτό το χώρο. Όμως συγχωρέστε με και σαν δώρο σας μεταφέρω μια ψηφιακή ζωγραφιά δικιά μου, απ' αυτές που σκαρώνω για περνούν οι μοναχικές μου ώρες.

Οι Ρομαντικοί ανάξιοι...

Είδαμε όλοι οι ομογενείς τα δημοσιεύματα στον τύπο για την απόφαση του Κοινοβουλίου της Τρίτης 7 Απριλίου 2009 όσον αφορά την ψήφο των ομογενών.

Δεν κατόρθωσε η Βουλή των Ελλήνων να συγκεντρώσει τις 200 ψήφους που χρειαζόταν για να παραδώσει το δικαίωμα στους απόδημους να συνδράμουν στην προσπάθεια για πρόοδο κι ευημερία της Ελλάδας. Ποιοι το αποφάσισαν; Οι βαρύγδουποι και βροντόφωνοι και αλληλο-υπόσχοντες ξεφτισμένων πολιτικών και πεπαλαιωμένων συνηθειών ρήτορες της προσαρμοσμένης τους λογοδιάρροιας στα κομματικά συμφέροντα, βουλευτές της πατρίδας. Αυτοί, λοιπόν, δεν θεώρησαν λογικό να προσφέρουν την ψήφο στον Έλληνα του εξωτερικού που τους συμπαραστέκεται κάθε φορά που θ’ ανοίξουν το στόμα τους να μιλήσουν για τα ιερά και όσια της πατρίδας που καταπατούνται ανελέητα στο βωμό του συμφέροντος της κάθε γείτονος.

Αχ αυτός ο παππούς μου... νάτος πάλι να με προβληματίζει

κύριε Δήμαρχε Ανδρέα Χρήστου,
άκουσε προσεκτικά τον παππού μου...

Αυτές τις μέρες (7 και 8 Μαρτίου) έχουμε την καθιερωμένη για 15 χρόνια τώρα Γιορτή του Κρασιού της Κυπριακής πατριάς στην πόλη της Μελβούρνης. Πολλές οι προσδοκίες, οι διαφημίσεις, τα χωρατά στο ραδιόφωνο και στα μουμουέ και πολλές οι υποσχέσεις. Φέτος μάλιστα που οι εορτασμοί είναι "επετειακοί" θα μας διασκεδάσει και μια Τουρκοκύπρια τραγουδίστρια που την πληρώνουμε να τη φέρουμε από την Κύπρο και τα μέρη που μας πήραν για να μας αποκαλέσει... ραγιάδες. Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα: Αντί να καλέσουμε τους Έλληνες επιχειρηματίες και οργανισμούς να γεμίσουν τα παραρτήματα με σουβλάκια, δάχτυλα (κυπριακή λιχουδιά) και κυπριακή σεφταλιά, φωνάξαμε τους Τούρκους για να υπάρχει προσέγγιση 'αδελφική' και νέα. Δεν με πιστεύετε; Ρωτήστε αυτούς που ξέρουν εκ των έσω και θα μάθετε.

O παππούς μου

Ο παππούς μου, είναι ο άνθρωπος που μου δώρισε τ' όνομά του να το ταλαιπωρώ σ’ όλη μου τη ζωή. 'Ενα όνομα που αντικατοπτρίζει την αδυναμία του χαρακτήρα και την μωρία της προσωπικότητάς μου.

Εκείνος από την πλευρά του, κάθε φορά που έφευγε για τα πράσινα χωράφια κανένας γνωστός του έλεγε: «Τον έστειλα κι αυτόν...». Μια φράση που ακουγόταν μέσα στο σπίτι συχνά όσο ζούσαμε μαζί και παρ’ όλη την άγνοιά μας για το τι ακριβώς εννοούσε, δεν την ξέχασα ποτέ.

Φιλοσοφία ή Λογοτεχνία - μιά άποψη

Πιστεύω πως υπάρχει κάποια έλλειψη κατανόησης των δύο συγκεκριμένων εννοιών, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Η κατάσταση αυτή αισθάνομαι πως ενεργεί σαν ανασταλτικός παράγοντας στην αποσαφήνιση των κοινών σημείων τους αλλά και διογκώνει την οποιαδήποτε διαφορά τους. Συνάμα δημιουργεί ερεθίσματα στη σκέψη καθώς και ευκαιρίες να γίνει κάποια σύγκριση ή τέλος να μεταδοθούν κάποιες ιδέες.

Στο πόνημα αυτό προσπαθώ να φέρω στην επιφάνεια μερικές ιδέες καταθέτοντας μια συγκριτική άποψη, κάτω από το βλέμμα του συγγραφέα με όση περισσότερη αμεροληψία μπορώ να καταφέρω.
Πρέπει να ομολογήσω πως για να κάνω αυτή τη σύγκριση πραγματικότητα, χρησιμοποιώ τη φιλοσοφία, που είναι το μόνο μέσο το οποίο κατέχει τα απαραίτητα συστατικά για να δώσει μια συνέχεια και ανάλυση στα φαινόμενα. Μπορούσα βέβαια να κάνω χρήση της λογοτεχνίας και χρησιμοποιώντας αλληγορικά μέσα να φτάσω στο ίδιο αποτέλεσμα, όμως η προσπάθεια ίσως να μην ήταν τόσο αποδοτική εφόσον υπάρχει πιθανότητα να μη γινόταν αντιληπτή.

Στη μοναδική μου...

Σε βλέπω τρυφερή, τόσο μικρή
Και η ματιά μου στις γραμμές σου καρφωμένη
Χωρίσαμε δίχως να πούμε το γιατί
Κι αφήσαμε τις τόσες θύμισες του χτες
Σε κάποια πέτρα απ’ τον ήλιο σου καμένη.