Παππού, οι ρίζες μου...

Αφήσατε το χώμα να θρηνεί μονάχο,
τα σπίτια σιωπηλά, χωρίς ψυχή,
φύγατε μ' ό,τι βάσταγε η αγκάλη,
μια εικόνα αλλά και μία προσευχή.

Ο δρόμος δεν ρωτούσε πούθε πάτε,
μόνο ρωτούσε αν άντεχε η καρδιά,
όσους παρέμειναν θαμμένοι αγαπάτε,
δείγματα της ζωής σας, πού 'ναι πια μακριά.

Δεν είναι στάχτη ό,τι χάθηκε στο δρόμο
είν' ένας σπόρος που 'χει φτάσει σ' άλλο χώμα.
Κάθε σας δάκρυ πού 'πεσε στο χρόνο
φύτρωσε μνήμη, του νέου μας αιώνα.

Πες μου παππού ξανά την ιστορία,
πριν σβήσει η φωνή σου σαν καπνός.

Θα την κρατήσω εγώ βαθιά μες στην ψυχή μου,

για να μη μείνει ο ξεριζωμός βουβός.

Ιάκωβος