Friday, 19 August 2011

Το ψέμα της μνήμης

Ζω, για χρόνια τώρα, κοντά σ' ένα νεκροταφείο. Είναι περίπου 300 μέτρα από το σπίτι μου. Φοβάμαι να περάσω τις νύχτες από το δρόμο του αν και ο μαντρότοιχος που το περιβάλλει είναι 3 μέτρα. Χρόνια περιδιαβαίνω τα σοκάκια γύρω του, μια και οι ανάγκες με φέρνουν κοντά στο κάγκελο της σιδερένιας πόρτας μα ποτέ δεν μπήκα μέσα.
Σήμερα, καθώς περνούσα και πάλι από το δρόμο του με το αυτοκίνητο, χωρίς να κοιτάζω διόλου προς την κατεύθυνσή εκείνη, κατέβασα το τζάμι του παραθύρου νιώθοντας μια πλήξη, σαν αυτή που σε περιμένει τα βράδια όταν καταλάβεις ότι πέρασε η μέρα και συ δεν έχεις κατορθώσει ούτε τα μισά που ξεκίνησες φρέσκος το πρωί να κάνεις.

Tuesday, 9 August 2011

Ποιον να πιστέψω...

Τι γίνεται στο σημερινό κόσμο του καπιταλισμού, του καταποντισμού και της σφαλιάρας βρε παιδιά; Μπορεί κανείς να με διαφωτίσει; Αρχίσαμε με τον θανάσιμο κίνδυνο χρεωκοπίας της Ιρλανδίας, περάσαμε στην Ελλάδα, πήγαμε στην Πορτογαλία, φοβερίσαμε την Ιταλία και τελικά κινδυνεύει να πέσει μπρούμυτα η Αμερική;
Καλά κανείς δεν υπάρχει που ν' αναρωτιέται και λιγάκι πιο λογικά;
Κατά τα φαινόμενα και τα ημερήσια ρεπορτάζ όλοι χρωστούν τα μαλλιοκέφαλά τους. Η Αμερική βέβαια ξεπερνάει τους πάντες και τα πάντα και καθώς φαίνεται με κάμποσα τρισεκατομμύρια δολάρια κυβερνητικό χρέος πήρε κι αυτή την κατρακύλα στα χρηματιστήρια που έχασαν τις προηγούμενες λίγες μέρες (Αυγούστου 2011) τουλάχιστον 10 με 15 επί τοις εκατό των αξιών τους. Έλα τώρα, θα μου πείτε, τι είναι μερικά τρισεκατομμύρια μεταξύ φίλων...

span.fullpost {display:none;}