Thursday, 29 May 2008

Λέω... Μήπως ;



Μήπως δεν έχει ήρωες πια τούτη δω η χώρα;
Το πέρασμα των χρόνων της φάνηκε καταλύτης
Και σαν νοθεύτηκε βαθιά στου χαλασμού την ώρα
Βρήκε το ψέμα ο θρασύς, ο πιο στυγνός αλήτης;


Κι η παγκοσμιοποίηση έτσι πως μας την έφερε
Ακούστηκαν τα βογγητά στα βάθη αυτού του κόπου.
Λέω το πεπρωμένο μας μήπως δεν μας συνέφερε,
Μας πέταξε σε μια γωνιά ανήλιαγη του τόπου;

Βγαίνει ο ένας αναιδής να πει για τα δικά του
Και ξεσκεπάζει τ’ άπλυτα του αλλουνού αράδα
Βγαίνει και ο πολιτικός μ’ εκείνη τη δικιά του
Και χτίζει τόσ’ αυθαίρετα σε όλη την Ελλάδα.

Την κόρη, τη γυναίκα του τις χώνει με προσχήματα
Πως τάχα είναι ειδικές στις πιο καλές δουλειές
Και καταχράζονται ζωές αρπάζοντας τα χρήματα
Ανοίγοντας κεφάλαια με μύριες δυο αιχμές.

Πώς μας κατάντησαν..., ζωή Εκείνος να τους δίνει
Και ας την παίρνει από μας αν είναι τρελαμένος
Εμάς που μ’ ένα μέλημα στο έλεος αφήνει
Της πιο απτής της μοναξιάς ο πιο μοιροκαμένος.

Πατήστε πόδι φίλοι μου, ξεχάσετε τα θαύματα
Και ενωθείτε γρήγορα προτού μας πάρουν πρέφα
Βάλτε μπροστά τη λογική, κι αφήσετε τα τάματα
Γιατί αυτά τα χώματα θα καταντήσουν στέρφα.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

2 comments:

Αστοριανή said...

Φίλε του νου και της καθαρής καρδιάς, τί γίνεσαι?
Με τις εορτές, να σας ευχηθούμε Ό,ΤΙ το καλύτερο και
η Νέα Χρονιά να σας γεμίσει καλούδια της αγάπης,
με υγεία και πρόοδο, σε σας και στα παιδιά σας.
Χαιρετισμούς στη γελαστή Αυστραλία,
Υιώτα και Δημήτρης Στρατή
Νέα Υόρκη

iakovos said...

Αγαπητή Γιώτα,

Χαιρετώ κι εγώ εκείνους που με τη σκέψη και το ταλέντο τους προωθούν την πατρίδα και τον πολιτισμό της.
Οι σελίδες αυτές έχουν προηγούμενο, αλλά δεν γνωρίζω κατά πόσο έχουν μέλλον. Ίσως κάποτε επιστρέψω, ίσως κάποτε όχι.
Ας είναι όλα μια φυσική εξέλιξη...
Σ' ευχαριστώ
Ιάκωβος

span.fullpost {display:none;}