Wednesday, 16 January 2008

Πού είσαι πατρίδα...


Απ' όλα φίλοι μου θα βρείτε δω,
γιατί η ζωή κερνάει μια απ' όλα
μέχρι μια μέρα θα δυσκολευτώ να πω
πως ήρθε και με πήρε η καρμανιόλα...

Μα μέχρι τότε θα μ' ακούτε όλοι εσείς
που πήρατε το δρόμο να με βρείτε
κι αν δεν αρέσουνε τα λόγια της στιγμής
μια βουκαμβίλια απ' τον κήπο μου γευτείτε...



Π Α Τ Ρ Ι Δ Α


Σε βλέπω τώρα ‘πό μακριά τόσο μικρή
Και η ματιά μου στις γραμμές σου καρφωμένη
Χωρίσαμε δίχως να πούμε το γιατί
Κι αφήσαμε τις τόσες θύμισες γραμμένες
Σε κάποια πέτρα απ’ τον ήλιο σου καμένη.


Μα σαν ανθίσει με το γιόμα η ζωή
Και βγει το χρώμα σκόρπιο στο σεργιάνι
Μια αίσθηση απέραντα μοναδική
Γεμίζει κάθε μια σεμνή πνοή
Στα στήθια μου βαλμένη για να υγιάνει...


Τις σκέψεις κείνου του καλοκαιριού
Σε ξένους τόπους που με έριξες πατρίδα
Σε χώρισα και ήταν μέρα τ’ Αγιαννιού
Χάθηκα σε μια άκρη κάποιου δειλινού
Με φίλο αχώριστο μονάχα μιαν ελπίδα...

ιάκωβος

2 comments:

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS said...

Άνοιξα για να σου πω μια καλημέρα και τη βουκαμβίλιά σου να θαυμάσω! Και κάτι ακόμα ας μην έρθει αυτή η μέρα...

iakovos said...

Φίλε μου,

Άσε να φωνάζουν τα τριζόνια
στις αλάνες, στα αλώνια
τα αυτιά μόνο χαϊδεύουν
και το χάϊδεμα γυρεύουν.

Προσδοκούν,
Το τερπνών, μετά του ωφελίμου.

Με θλίψη.

Δημήτρης Ζαχαρόπουλος.

span.fullpost {display:none;}